چاپ

                                                         [ گرامی باد 18مارس سالروز برپایی کمون پاریس ، اولین حکومت کارگری زحمتکشان ]

 

 

             (1)

تبیین جهان

ــــــــــــــــــــــــ

 

تاریخ نیست تصویر مکرر صعود قله و باز ،

                                              به دره سقوط .

تاریخ تندیس بی تکرار فرا رفت هاست ،

                                             بی هیچ هبوط .

 

             (2)

از ناله بر تیرگی ها بگذر

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

ای آنکه  در تاریکی مانده ای !

                 از نفرین ناله بر تاریکی بگذر .

برخیز و از کین

                شعله ای در دل برافروز و سینه ات را

                بشکاف و آن شعله را به مشت گیر و

                                                           برافرازش .

آنگاه ست بی شک

              زمان سوختن تیرگی ها .

این ست اولین درس "کمون"

              شک داری ؛ به سیاهکل بنگر .

 

                    (3)

ما انبوه بی ثروتان ثروت ساز را ، عصیان باید !

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

ای به هیچ گرفته شده ها

            با شمایم : کارگران ، ستم دیده ها .

آری با شما هستم

            با تو : بهروز ، مسعود ، یا  بهرام ؛

            با تو : ناهید ، راضیه ، یا  دلارام .

نامت هر چه باشد ؛

            چه فرق دارد!

            که  "به هیچ گرفته" شده ای ، بیش نیستی .

 و نامت

            جز در ردیف های کار و رنج

                   دیگر ، محلی از اعراب ندارد .

با خودت بیاندیش و با من باز بگو ؛

               آیا بس نیست دگر رنج های ما ؟

آیا ؟

     باز باید هیچ مان گیرند و

                   سهم مان از زندگی

                     فقط کار باشد و فقر و رنج ؟

خودت بگو!

            آیا هنوز طاقتت هست :

            تو کار کنی و نوش جان کنند اربابان

                           آن ثروتی که تو می سازی .

آیا هنوز بس نیست

            گردش جهان بر مدار رنج ما و

                                       آسایش آنها ؟!

و اگر بس است و دگر

                  طاقتت نیست ؛

 شک نکن  که این دور بستۀ رنج و ستم ،

                                      باید بپاشد از هم .

و نگاهی بیانداز به دور و برت

ببین ؛

 من ، تو ، او ؛ بسیاریم که "ما" ییم

ما بسیاریم آری

            -  بی شماران رنج و کار -

انبوه شمارش ناپذیر هیچ انگاشتگان

به هیچ گرفته هایی که همه چیز را می سازند .

                         - انبوه بی ثروتان ثروت ساز -

پس تو هم ، اینک ؛

            به صف مان درآی ؛

                  به صف رفیقان زندگی ساز ؛

                                صف عصیان رهایی .

 

             (4)

توپ های طغیان

ـــــــــــــــــــــــــــــــ

 

این شلیک تـوپ های طغیان است

                که از دهان های گرسنه

                کوفته می شود بر در های بسته انبار ها

                      بـرای قـرص نـانـی یا تـکـه گـوشـتـی !  

 

 

                   (5)

رنگ ما ، فراز همه بیرق هاست

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

سبز و سفید و آبی ،

                بنفش و زرد و عنابی ؛

                       این رنگ ها قشگند .

اما این فانتزی ها را کناری بیانداز ؛

                              که رنگ درفش ما

                                         زیبا تر است

                         - همان رنگ جاری زندگی - 

آری ، چه رنگی زیباتر از

                      جاری رگ ها مان .

 همانی که تا

        فریاد مان در آید به اعتراض ؛

            سنگفرش های خیابان را آذین می کند .

چه رنگی زیباتر و لایق تر از سرخ

                               برای درفش ما .

پس ؛

     بیا تا برافرازیمش

                 فراتر از تمام بیرق ها .

 

             (6)

فریاد می سازد

ـــــــــــــــــــــــــــــ

 

ای فریاد های عصیان

           در تو ، توان دوباره ساختن است

                                     پس از نو بساز

                                     نه گذشته که آینده را .

 

 

               (7)

رفقا ؛ ما را با تفسیر جهان چه کار!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

رفقا ؛

بگذارید آنها ،

         دنیا راتفسیر کنند و تئوری ببافند !

اینک اما ؛

            جهان را، نوبت تغییر است .

پس ؛

به پیش رفقا

         دنیایی پیش روی ما است

                     که بسازیمش از نو .

دیگر بس است چرخیدن جهان

                      بر کهنه مدار ستم .

رفقا ؛

بگذارید ، آسودگان  ِ اینک ،

    ناله و فغان سردهند از انقلاب و

                                ضررهایش !

بگذارید ، هزار افسانه ببافند

      در اصلاح پذیری نظم اینک و

                     نیکویی های این راه .

                         ـــ خب ، آره !

                          انقلاب ضرر داره و اصلاح گری خوبه .

                                         اما خودمانیم ؛ برای کی ؟!

                                                      ما یا  اون ها ؟؟ ـــ

انقلاب ؛ آری ضرر دارد ،

         اما نه برای ما و اصلاح طلبی

         خیلی خوب ست ، فقط برای اربابان ؛

                                        که در اینک

                                        هیچ خوشایندی نیست انسان را .

پس بگذارید حامیان نظم اینک

                       وراجی ها کنند !

                       ـــ هر چی باشه ، سودشان به اینک ست ـــ

اما ، ما ؛ نه اینک ،

             که فردای نویی می خواهیم .

                           پس فریاد می کنیم :

                             انقلاب - انقلاب - انقلاب .

چون و صد البته زیرا :

            انقلاب نه فقط یک آرزو ؛

                    که تجربۀ بهروزی و فضای زیستن ماست .

پس بگذارید ، آنها باز دنیا را تفسیرکند !

                           ـــ هر قدر که می خواهند ـــ

ما اما ؛

      تغییرش می دهیم و آوارش می کنیم

                                    بر سر همۀ مفسران .

                       

             (8)

رفقا ! ما نه آن دلخوشان اینک ایم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

رفقا ؛

       ما نه آنهاییم که دل خوش

                        به تفسیر جهانند .

       ما نه آنهایم که دل خوش

                         به تسلیم و سکوتند .

       و نه آنهایی که

                         دلخوش به سازش و پچ پچ های نق نقند و یا

                                            به اعتراض های اتو کشیده دلخوشند .

خلاصه ؛ نه آنهاییم که اینک را

                         پاس می دارند .

                         ـــ چه آگاهانه ؛ چه ناچار ـــ

ما صف بی پایان "فردا"یم !

              پس بی هیچ تردید و ترحم

                      "اینک " را در هم  بکوبیم و دیروز کنیم .

آری رفقا ؛

بی هیچ ترحم و تردید ، به پیش !

                   که جهانی که باید داغانش کنیم

                              بزرگ است و بزرگ تر از آن ،

                                      دنیایی ست که باید بسازیم از نو .

 

             (9)

ای کاش ، با سلام و صلوات می شد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

ای کاش آزادی را راهی جز انقلاب بود .

                                              اما نیست .

که اربابان ، هرگز و هرگز ؛

                    حق مان را به زبان خوش و

                         پشت میزهای مناظره و مذاکره نمی دهند .

                                             ـــ ای کاش که می دادند ـــ

عدالت را نیز ، راهی جز انقلاب خون نیست ؛

                 که سروران ، نه خود از گرده های مان پایین می آیند

                                                نه از دسترنج ها مان در می گذرند .

                                                        ـــ ای کاش که در می گذشتند ـــ

 ای کاش !

 دست یافتن به آزادی و عدالت را

                         جز انقلاب خون ، راهی بود ؛

                                                   اما نیست .

 نه آنکه ، این را ما بگوییم ؛

                          که این را اربابان ،

                          خود به کردار می گویند !

                                                 وگرنه ،

                                                      این همه پادگان پر از مامور و

                                                                       تلنبار زرادخانه ها

                                                                       به چه کارشان می آید .

نه! سروران سرمایه و ثروت ،

                  با انبوه زرادخانه هایی که دارند

                ـــ پر از تفنگ و سرنیزه و باطوم ـــ

                                           تا قیام قیامت

                                           دست از آقایی شان

                                           برنمی دارند و آزادی و آسایش را

                                                                       دریغ مان می کنند .

پس نیست راهی مان ، جز :

                          انقلابی همه سرخ و همه خون .

خون ما که دیری ست

          آذین کارخانه و زندانها ست و سنگفرش خیابان ها

پس ؛ از ین پس

                  نوبت همان هایی ست که

                                        سرکوب و کشتار مردمان را تصویب می کنند

                                        و نیز آنهایی که فرمانش را فریاد می کشند

                                        و هم ، آنهایی که

                                            شلیک می کنند و به سرنیزه و باطوم و قمع

                                                                                  می درند ما را .

                                        ـــ آنهایی هم که تطهیرشان می کنند ، در لیستند ـــ

 

 

             (10)

نه سندان که پتکیم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

کارگرم  و

واژه ای سه حرفی ست همۀ وجود من ؛

                       واژه ای به سادگی زندگی ،

                       اما هم سنگ زایش ؛ هم نغمۀ ساختن .

همه وجودم ، آری ؛

                 خلاصۀ می شود در : کار .

زندگی ام ساده و پیشه ام

          هر چه باشد ، چه فرق می کند .

                                 که همه یکی ست :

                                          ساختن و آفریدن .

منم که می سازم ، با این همه اما ؛

                   اینک خدایان سودند که

                               می انبانند برای خویش

                                          ثـروت های بـی کــران .

از این رو ،

        خاموشم می خواهند و

                                  سندان .

اما ؛ نه قورباغه ای آواز خوان می شود

                            نه هیچ نهری سر بالا می رود ؛

پس آنچه می خواهند شدنی نیست ؛ که من

                                 پتکم و همه ذرات وجودم

                                                          طغیان .

و روزی از پس این روز ها ، بر می خیزم ؛

                     چه اسفناکی روزی خواهد بود آن روزشان .

چون :

روزی که بر خیزم ،

                جاری پولاد خواهم بود

                           رود ی از پولاد گداخته .

و ، می سوزانم همۀ نظم شان

                   تا دوباره از نو بسازم

                           جهانی برای همه

                           جهانی همه رفاقت .

 

 

             (11)

نقد تفسیر اینک تان ، عصیان بی دریغ ما  ست 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

از پاریس تا تهران

                  درس های کمون

                 تنها تکرار یک آموزه است :

                            نقد هر تفسیرتان بر "اینک" و ثبات "ایدون"

                                                عصیان بی دریغ ما ست

                                              ـــ  عصیان تام و تمام ما ـــ

                           مایی که همیشه

                                     هیچ مان انگاشته اید ؛

                         شما ، اربابان و خادمان

                                      سود و سرمایه .

 

             (12)

دیگربس ست این ...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

دیگر بس است

            گردش زندگی بر مدار رنج های ما و

                                          محرومیت های ما .

اینک ، نوبت ؛

             نوبت کشتار عام سرکوب است و ستم .

                                           پس بی هیچ تردید و ترحم

                                                                       به پیش .

به پیش !

         اینکی در برابر داریم

                    که بایدش نابود کنیم .

         و دنیایی که باید

                     بسازیمش از نو .

پس بی هیچ تردید و ترحم ؛

                          به پیش رفقا !

                                که انقلاب سرخ

                                دیری ست که شکیبای برپایی ست .

به پیش رفقا !

             که اکنون نوبت ماست ؛

                      نوبت انقلاب کارگران و محرومان .

             و درفش سرخ ما

                      آکنده از عطش برافراشتن است .

 پس بپا !

           بپا و بی هیچ ترحم و تردید

                                       به پیش ؛ رفقا .

 

                                                            26 / 12 / 97