دختران و پسرانم

                    همه شان شوریده

                                           همه شان در میدان

قلبشان

          دریایی

سرشان

           سودایی

این پلنگان ؛

 به شب ِ ماه ِ تمام

                   در افق های بلند

چونسیمی که چَمان است

                              در آوازِ بهار،

تب و تا بی دارند

چنگ در چنگ

                   چوزنجیر

                              علیه رنجیر

دل لیلا یی دارند

                    ونمی ترسند

پای در بند و اسیرند ولیک

                              سر سودایی دارند

دربزنگاه شبان ِ تاریک

چوسپیده که

          بدستش خورشید

                                می درخشد رقصان ،

می گریزد چوشهاب

شب بی شوکت یلدایی

                          ازجلوه ی نور

ا هرمن ها همه در وحشت مرگ !

***

دخترانم

          آری

          با ضرب نسیم

پسرانم

        آری

        با نغمه بادی پیچان

یله ، در میدانند

                همه شان رقصانند

مرگ ، بی حشمت و بی مقدار است

غل و زنجیر،که بازی بازی ست !

***

شَرْوِه خوان ِ پیری

                         زانوانش به بغل

  شَروه ای را با درد

درنی اش می خوا ند

سفره اش خا لی

               در بند ِ خزان

چشمهایش گریان :

دختران و پسرانم

                    همه شان شوریده

همگی درمیدان...

شَرْوِه گونه‌ای خوانندگی از اشکال موسیقی لری است... شروه به عنوان آواز دشتی و دشتستانی، نغمه‌ای غمگنانه در مایه دشتی است.(دانشنامه آزاد)

7/08/2019  پاریس ، نبمه شب ِ بی خواب