”ما در یکی از سرنوشتسازترین مقاطع تاریخ معاصر خود ایستادهایم. آنچه امروز در خیابانها، اعتصابات_و_اعتراضات_سراسری جریان دارد، تداوم خیزش ۱۴۰۱ است؛ خیزشی که با شعار زن_زندگی_آزادی آغاز شد و پرده از تبعیضات نهادینه، تحقیر سیستماتیک، سرکوب عریان و فقر ساختاری برداشت. این خیزش آشکار ساخت که جامعه دیگر حاضر نیست زیر بار این نظم ناعادلانه به زیست تحمیلی خود ادامه دهد.
سنگر حجاب فتح شد و اعلام کردیم که آپارتاید جنسی و جنسیتی را برنمیتابیم. اعلام کردیم از خرافه بیزاریم و کرامت انسانی را معامله نمیکنیم. وقتی پاسخمان گلوله، زندان و اعدام بود، ایستادیم و با فریاد اتحاد، علیه فقر و فساد اعلام کردیم که تا پیروزی انقلاب ناتمام خود از پای نخواهیم نشست.
امروز، در وفاداری به همین عهد و میثاق، به خیابان آمدهایم و فریاد میزنیم: آزادی، آزادی، آزادی.
امروز نه فقط برای نان، که برای زندگی؛ نه فقط برای بقا، که برای کرامت و شأن انسان و برای آیندهای انسانی به میدان آمدهایم.
گرانی افسارگسیخته کمر اکثریت مردم را شکسته است. دستمزد و حقوقی که زیر خط_فقر و سبد_معیشت قرار دارند، خصوصیسازی غارتگرانه، رانتخواری، وجود مافیاهای متعدد، سرکوب، زندان و اعدام، و سیاستهای جنگافروزانه، زندگی مردم را به مرز فروپاشی کشانده است. جامعه به نقطهٔ جوش رسیده و اعتراضات سراسری بازتاب مستقیم این وضعیت بحرانی است.
بازاریان، بهعنوان دماسنج این اقتصاد فروپاشیده، با اعتصاب خود به میدان آمدهاند.
اعتراض امروز، اعتراض علیه یک قشر انگلِ میلیاردر است که زندگی مردم را به تباهی کشاندهاند. مسئله صرفاً قیمت نجومی دلار یا گرانی نیست؛ مسئله کل ساختاری است که هر روز کرامت انسانی ما مردم را لگدمال میکند. همین وضعیت است که از نسل Z تا بازنشستهای که هر روز فریاد میزند معیشت، منزلت، حق مسلم ماست، همگان را به خیابان کشانده است.
امروز ما کارگران معلمان پرستاران بازنشستگان دانشجویان زنان و همهٔ مردم رنجکشیده، شهر به شهر به خیابان میآییم و فریاد آزادی و برابری سر میدهیم.
تا کی فقر؟ تا کی بردگی؟ تا کی اسارت در چنگال پیمانکاران و مافیای آب، برق و بهداشت که در پیوند با باندهای قدرت هر روز فربهتر میشوند و زندگی مردم هر روز ویرانتر؟
تا کی زندان، اعدام، فرمان حجاب و گشتهای سرکوب؟
ما نه با مردم جهان سر جنگ داریم و نه نیازی به غنیسازی هستهای و نیروهای نیابتی. این سیاستهاست که کمر مردم را شکسته است.
ما تشکلها و امضاکنندگان این بیانیه، خود را بخش جداییناپذیر این خیزش سراسری میدانیم و همصدا با شعار زن، زندگی، آزادی، حمایت و همبستگی کامل خود را با مبارزات جاری مردم برای آزادی، رفاه، عدالت و کرامت انسانی اعلام میکنیم و بر نکات زیر تأکید داریم:
۱. متحد و یکپارچه در برابر سرکوب و کشتار حکومتی میایستیم و در کنار خانوادههای جانباختگان دادخواه هستیم. اعتراض حق ماست. برای آزادی تمامی بازداشتشدگان اعتراضات مردمی و همهٔ زندانیان سیاسی با تمام توان میکوشیم و خواهان ایران بدون اعدام هستیم.
۲. در حمایت از اعتصابات سراسری، همراه با خانوادههای خود تجمعات را به مراکز شهرها میکشانیم و صف اعتراضات خیابانی را هرچه قدرتمندتر میکنیم.
۳. در برابر تلاشها برای تفرقهافکنی، با شعارهای اتحاد، اتحاد، علیه فقر و فساد، و مرگ بر دیکتاتور صفوف خود را متحد میکنیم و همصدا با مردم زاهدان فریاد میزنیم: حالا وقت اتحاده، حالا وقت انقلابه.
۴. یارانهٔ ۷۰۰ هزار تومانی پاسخ فقر تحمیلشده با دستمزدهای چندین بار زیر سبد معیشت نیست. از خزانهٔ خالی سخن نگویید. بودجههای نجومی نیروهای سرکوب، نیروهای نیابتی و نهادهای مذهبی ناکارآمد باید قطع شود. ثروتهای میلیارددلاری آیتاللهها، آقازادهها و باندهای حکومتی باید به مردم بازگردانده شود تا صرف زندگی مردم، کاهش هزینهٔ نان و بنزین و… شود.
۵. ما به هیچگونه رهبری نیاز نداریم و بار دیگر تأکید میکنیم خواست ما پایان دادن به یک قرن استثمار و استبداد و ساختن جامعهای است که در آن یک اقلیت غارتگر از فراز سر مردم برای سرنوشتشان تصمیم نگیرد.
تداوم قاطعانهٔ اعتراضات، گسترش اعتصابات، هوشیاری و اتحاد، ضامن پیشروی ما و تحقق آرزوهای سرکوبشدهمان است. راهی را که انتخاب کردهایم با قدرت ادامه میدهیم و با اتحاد و همبستگی خود به این بردگی، فقر، خفت و نابرابری پایان خواهیم داد.
۱_اتحاد بازنشستگان
۲_انجمن برق و فلز کرمانشاه
۳_ اعدام نکنید
۴_ دادخواهان
۵_شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت
۶_شورای سازماندهی اعتراضات کارگران غیررسمی نفت(ارکان ثالث)
۷_شورای هماهنگی اعتراضات پرستاران
۸_ندای زنان ایران