از مبارزه و خواست های دموکراتیک و آزادی خواهانه دانشجویان قاطعانه دفاع می کنیم.
هرگونه سرکوب و محدودیت تجمع، اعتراض و فعالیت دانشجویان در دانشگاه را محکوم می کنیم.
پس از کشتار دی ماه، که رژیم هزاران نفر از کودکان، جوانان، زنان و مردان را به قتل رساند، موج وسیعی از خشم و تنفر در جامعه به وجود آمد. این خشم و تنفر که أساسا متوجه حاکمیت و دستگاه های سرکوبگر آن است، بخش های مختلف جامعه را به میدان مبارزۀ اجتماعی کشانده است. بر همین اساس دانشجویان به کشتار و زندانی کردن معترضان، از جمله کشتار دانشجویان معترض، واکنش نشان دادند و این مبارزه ادامه خواهد داشت.
دانشجویان بخش فعال و آگاهی از جامعه هستند که به رغم سرکوب های عریان، در همه دوران ها به ویژه در دوره اخیر، پرچم مبارزه علیه سرکوب و استبداد خون ریز رژیم را بر افراشته نگاه داشته اند. اکنون دانشگاه سنگر آزادی و تبلور مقاومت جوانان در مقابل بیدادگری، کشتار، نابرابری و فسادی است که زندگی تودههای مردم را به تباهی کشانده است. دانشجویان می گویند: « در برابر خون های ریخته شده، بازداشت های گسترده و یورش به حریم دانشگاه، سکوت را همدستی با ظلم می دانیم.»
واکنش دانشجویان به سیاست های رژیم حاکم و مسئولیت پذیری در مقابل درد و رنج کارگران و زحمتکشان، به آنها جایگاه ویژه ای بخشیده است. همچنانکه در گذشته نیز با رزمندگی و هوشیاری، پیشگام مبارزه علیه رژیم شاه و جمهوری اسلامی بودند. ۱۶ آذر و ۱۸ تیر روزهایی هستند که دانشجویان با حماسه آفرینی و جان فشانی علیه استبداد شاهنشاهی و حاکمیت اسلامی به پا خاستند و این دو روز را به نماد مبارزات آزادی خواهی و دموکراتیک تبدیل کردند. همراهی با اعتراضات توده ها و خود را فرزند کارگران دانستن، دانشجویان را در جایگاه وجدان بیدار توده ها قرار داده است.
برخی از خواست های دانشجویان که در تظاهرات و اعتراضات در مناطق مختلف کشور اعلام کرده اند چنین اند:
• آزادی بی قید و شرط تمامی دانشجویان بازداشتی.
• پایان برخوردهای خشونت آمیز و خروج فضای امنیتی از دانشگاه و خوابگاه ها و دیگر مراکز دانشجوئی.
• لغو مجازی سازی تحمیلی
• حفظ کرامت دانشجویان
• پاسخگویی شفاف مسئولان در قبال جان های از دست رفته.
این مطالبات در همۀ موارد با خواست های سیاسی یعنی نفی رژیم حاکم و استقرار دموکراسی واقعی همراه است.
تشکل های مستقل کارگران، معلمان، بازنشستگان، زنان، پرستاران، رانندگان، دانش آموزان و ملیت های زیر ستم در این مبارزه در کنار دانشجویان قرار دارند و از این خواست ها دفاع می کنند. سازمان های سیاسی و نیروهای فعال نیز وظیفه دارند بر وحدت میان همه طبقات و اقشار زحمتکش جامعه تأکید ورزند و از مبارزه مشترک و هدفمند و یک پارچه کارگران و زحمتکشان حمایت کنند. همچنانکه دانشجویان مبارز نیز وظیفه دارند با آگاهی و هوشیاری همپیمانان خود را بشناسند و مبارزات متحد و متشکل را سازماندهی کنند. سازماندهی در اشکال مختلف، حفظ و گسترش پیوند با توده ها، بویژه با کارگران، معلمان و با جنبش های پیشرو زنان و روشنفکران و حفظ و گسترش نیروها و تلاش بیشتر در جهت پیوند و کمک متقابل جنبش های دانشجوئی در سطح کشور ضامن ارتقای جنبش دانشجوئی و نیز پیشرفت و گسترش جنبش عمومی کارگران و زحمتکشان کشور است.
فرزندان کارگران در سنگر دانشگاه اجازه نخواهند داد که فرصت طلبان و همدستان بورژوازی خلع شده از قدرت و کارگزاران قدرت های بزرگ امپریالیستی جان جوانان مبارز و توده های معترض را وثیقه به قدرت رسیدن خویش و تحقق اهداف ارتجاعی و ضد مردمی شان قرار دهند.
امنیت با سرکوب ساخته نمی شود و دانشگاه با ترس زنده نمی ماند!
اگر کلاس ها را ببندید، اندیشه را نمی توانید به بند بکشید!
۸ اسفند ۱۴۰۴