طی روزهای اخیر، ایران شاهد موجی گسترده از اعتراضات خیابانی، اعتصابهای صنفی و تجمعات دانشجویی در تهران و بسیاری از شهرهای کشور بوده است. این اعتراضات که از بازار بزرگ تهران و مراکز تجاری آغاز شد، به سرعت به محلههای مختلف پایتخت و شهرهایی چون همدان، اصفهان، زنجان، کرمان، ملارد، قشم، شیراز، نورآباد ممسنی، کرمانشاه و .. گسترش یافت و اکنون با ورود پرقدرت دانشگاهها، ابعادی فراگیرتر به خود گرفته است.
ریشه این خیزش اعتراضی را باید در بحران عمیق اقتصادی، سقوط بیسابقه ارزش پول ملی، افزایش سرسامآور قیمت دلار و سکه، تورم افسارگسیخته، فقر و ناامنی معیشتی جستجو کرد؛ بحرانی که محصول مستقیم سیاستهای ساختاری سرمایه داری جمهوری اسلامی، فساد نهادینه، غارت منابع عمومی و تخصیص بودجههای کلان به نهادهای سرکوبگر و نظامی و نیز نهادهای جهالت مذهبی است، در حالیکه اکثریت مردم برای تأمین ابتداییترین نیازهای زندگی خود در تنگنا قرار گرفتهاند.
همزمانی گسترش اعتراضات خیابانی با ناکامی تلاش دولت در تصویب لایحه بودجه ارتجاعی خود، و تشدید اختلافات در بالایی ها و تغییر در رأس بانک مرکزی و تشدید فضای امنیتی، بیش از پیش نشان دهنده بنبست سیاسی – اقتصادی و ناتوانی ساختار حاکم در پاسخگویی به مطالبات مردم است. تجربه سالهای اخیر بار دیگر ثابت کرده است که اتکاء به سرکوب، جابهجاییهای مدیریتی و وعدههای توخالی، نه تنها بحران را حل نمیکند، بلکه بر خشم و نارضایتی اجتماعی میافزاید.
ورود دانشگاهها به صحنه اعتراض، در کنار اعتصاب کسبه بازار، و نیز اعتراضات مداوم کارگران، زحمتکشان و بازنشستگان، نشاندهنده پیوند یافتن مطالبات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی و شکلگیری یک همبستگی اجتماعی گسترده است. دانشگاه، بهعنوان یکی از کانونهای تاریخی مبارزه و آگاهی، بار دیگر در کنار مردم زحمتکش ایستاده و صدای آزادیخواهی و عدالت طلبی جامعه را بازتاب میدهد.
سازمان راه کارگر بر این باور است که بحران کنونی صرفاً یک بحران اقتصادی نیست، بلکه نتیجه دههها سرکوب، بیعدالتی، حذف اراده مردم و حاکمیت یک نظام ضد کارگری و ضدزن است. حل بحران معیشتی و اقتصادی در چارچوب این رژیم استبدادی، مذهبی و سرمایه داری ناممکن است و تنها از مسیر مبارزه سازمان یافته، همبستگی سراسری و گسترش اعتصابها و اعتراضات تودهای میتوان جمهوری اسلامی را به زانو درآورد.
ما از تمامی کارگران، زحمتکشان، بازنشستگان، معلمان، پرستاران، رانندگان، کامیونداران، دانشجویان، زنان، جوانان، مغازهداران، فعالان جنبشهای مدنی و نیروهای سیاسی انقلابی و مترقی میخواهیم که:
به طور فعال از اعتراضات جاری در دفاع از معیشت مردم و حقوق زحمتکشان حمایت کنند؛
اعتصابهای صنفی و سراسری را گسترش داده و به یک اعتراض عمومی هماهنگ بیندیشند؛
با کنار گذاشتن تفرقهها، بر محور مطالبات مشترک طبقاتی، اجتماعی و آزادیخواهانه متحد شوند؛
در برابر سرکوب، تهدید و فضای امنیتی ایستادگی کرده و صدای زندانیان سیاسی و سرکوبشدگان باشند.
امروز بیش از هر زمان دیگری، همبستگی و اتحاد سراسری طبقاتی شرط پیشروی جنبش اعتراضی است. قدرت واقعی در دستان مردمی است که با اعتصاب، اعتراض و نافرمانی جمعی، چرخهای این نظام فاسد، جنایتکار و غارتگر را از کار میاندازند. آینده از آنِ مردمی است که برای نان، آزادی، برابری و کرامت انسانی به پا خاستهاند.
سازمان راه کارگر، در کنار مردم معترض و زحمتکشان ایران ایستاده و از تمامی اشکال مبارزه جمعی کارگران و زحمتکشان برای پایان دادن به فقر، استبداد، سرکوب و نابرابری طبقاتی حمایت میکند.
ما همچنین در رابطه با توطئه های دستگاه امنیتی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی و سوء استفاده جریانات راست سلطنت طلب که رویای بازگشت به حکومت موروثی پهلوی را دارند، هشدار می دهیم و از مردم آگاه و مبارز میخواهیم که از شعارهای فاشیستی این طیف فاصله بگیرند و تمرکز خود را روی مطالبات و شعارهای رادیکال، انقلابی و عمیقا انسانی بگذارند.
زنده باد همبستگی طبقاتی و انقلابی
پیش به سوی اعتصاب عمومی در سراسر ایران
سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی
زنده باد آزادی، زنده باد سوسیالیسم
کمیته مرکزی سازمان راه کارگر
نهم دیماه ۱۴۰۴