رعنای ِسرخ جامه ،

                      گُلبانگ ِانقلاب !

با گام های ِظفرمند ،

                        ازراه می رسی ؟

تاکودکان ِکار

                بی کارشوند ،

وپشت نیمکت های مدرسه بنشینند ،

تاریخ را ورق بزنند؟

تا طوفان زدگانِ بلوچ ،

                         درخانه های ایمن

نان و گل و بهار داشته باشند؟

از راه می رسی ،

                  گل ِامید؟

تاپاسدارن ِسواره

                  در کوه های ِصَعب،

کولبران ِپیاده را

با تیر و تبر

              هلاک نسازند؟

*

می آیی

         می آیی؟

با خون و ستاره و آتش

بافریاد ِدهان های ِسوخته

با قلم های ِشکسته ،

وجان های ِآ تش گرفته ،

                            دل ها یِ داغدار ،

می آیی ؟

می آیی درهَیابانگ ِزنان ،

                    به میدان ِکارزار

وسرود آفتاب خیزان ِجوانان؟

می آیی ،

در زنجیره ِبازوانِ گره خورده ی ِرنج ،

وسوت ِ پیروزِکارخانه ها ی ِمیهن ِدربند

                                            در آواز ِکارگران؟

می آیی ،

با نان و کار و آزادی

                       و شادمانی و آبادی؟

آه...

     عشق من !

رعنای ِ سرخ جامه

                     گلبانگِ انقلاب !

می آیی ...؟

*

آ نک

      منم

           پیرانه سر

چون خاک ِ خشک ِ تشنه ی باران

بر آستانه درگاه

                   منتظر! 

              پاریس 28/01/2020